Alzheimer -

(Deel speech van Gerrit Westerveld bij de opening van de tentoonstelling "Geheugen en identiteit")

Riet Buuron heeft in haar situatie, vanuit haar levensomstandigheden en kunstenaarsschap, vorm willen geven aan wat zij op haar pad tegenkwam en tegenkomt.
De brieven die zij aan wijlen haar moeder richt die aan Alzheimer leed, waar het niet uitmaakt of ze in woorden geschreven zijn of in frêle metalen kubusjes met een ruwe verfhuid als drager. De intentie en zeggingskracht blijven hetzelfde als in het gesproken of geschreven woord.
Wij mogen met haar meereizen en deelnemen aan haar ervaringen van verdriet en gemis, maar ook van blijheid, berusting en vertrouwen.
Om te kunnen ervaren en begrijpen wat er in de gefragmenteerde en verloren gedachtenwereld van een Alzheimerpatiënt omgaat en wat het doet met een familielid of vriend die daarbij betrokken is.
Voor ons als toeschouwer is dat niet makkelijk. Maar als we daar moeite voor doen zullen we dat kunnen mee-ervaren.
Riet heeft deze doorkijkjes voor ons gemaakt en gevangen in haar schilderijen, kastjes en objecten. Zij leidt ons binnen in die wereld. Vanuit het samengaan van haar artistieke vaardigheden en privé-werkelijkheid. Daar waar haar werk onlosmakelijk verbonden is met en voortkomt uit haar leven, vormt het een eenduidige identiteit.

Hiermee kan men de eigen visie en plaats in deze samenleving overdenken, bepalen en herbepalen, met ieders eigen individuele karakter, eigenschappen, vaardigheden en gebreken.

Gerrit Westerveld